Dziś nie jest najcieplej. Styczeń zapisał się jako najzimniejszy od 16 lat. Niska temperatura to sygnał, który nasza skóra odbiera i przetwarza nieprzerwanie. W takich warunkach pracuje ona wyjątkowo intensywnie.
Odpowiadają za to receptory ciepła i zimna – wyspecjalizowane zakończenia nerwowe rozmieszczone w skórze, których zadaniem jest szybkie ostrzeganie organizmu przed zagrożeniem.
Co ciekawe, receptorów zimna mamy zdecydowanie więcej niż receptorów ciepła. Szacuje się, że w ludzkiej skórze znajduje się około 150 tysięcy receptorów zimna i zaledwie 30 tysięcy receptorów ciepła. To nie przypadek. Z punktu widzenia biologii zimno stanowi dla człowieka większe i bardziej podstępne zagrożenie niż umiarkowane ciepło.
Różni je także położenie. Receptory zimna znajdują się płycej, tuż pod powierzchnią skóry, natomiast receptory ciepła – głębiej. Dlatego chłód odczuwamy niemal natychmiast, podczas gdy ciepło dociera do naszej świadomości z lekkim opóźnieniem.
Przy bardzo niskich temperaturach, takich jak obecnie, sygnały wysyłane przez receptory zimna mogą być odbierane nie jako zwykłe uczucie chłodu, lecz jako ból. To naturalny mechanizm obronny, który ma skłonić nas do szybkiej reakcji i ochronić tkanki przed odmrożeniami.
Warto też pamiętać, że mózg nie mierzy temperatury jak termometr. Ocenia ją, porównując sygnały płynące z receptorów ciepła i zimna. Dlatego metalowa poręcz przy -20°C wydaje się znacznie zimniejsza niż drewniana, choć w rzeczywistości obie mają identyczną temperaturę.
W taki sposób nasz organizm pilnuje bezpieczeństwa. Zimą ta praca jest szczególnie intensywna.
